Ekran elektryczny! Co warto wiedzieć o instrumentach finansowych?

2019-02-06

Ekran elektryczny to jednocześnie spotkanie z instrumentami finansowymi


Mnożnik rynkowy ma charakter parametru względnego, odzwierciedlającego wartość aktywów do korzyści, jakie one przynoszą ich posiadaczowi. Opisuje zatem, ile kosztuje prawo do nabycia jednostki dochodu lub innej wielkości ekonomicznej generowanej przez dane aktywa finansowe. Mnożniki rynkowe mogą odnosić się bezpośrednio do: wartości jednej akcji lub kapitału własnego spółki oraz wartości całego przedsiębiorstwa, czy łącznej wartości zainwestowanych w firmę kapitałów własnych i obcych obciążonych odsetkami.

Podejście mnożnikowe do wyceny wartości spółki może być zastosowane w dwóch ujęciach: określenia wartości akcji, kapitału własnego lub całkowitej wartości dowolnego przedsiębiorstwa, zarówno notowanego na giełdzie papierów wartościowych jak też nie notowanego, na podstawie ustalonego dla takiej firmy właściwego mnożniki rynkowego opartego na jej fundamentalnych wynikach finansowych czy określenia wartości akcji, kapitału własnego lub całkowitej wartości dowolnego przedsiębiorstwa, zarówno notowanego na giełdzie papierów wartościowych jak też nienotowanego, na podstawie ustalonego dla takiej firmy mnożnika rynkowego opartego na mnożnikach rynkowych innych, jeżeli chodzi o ekran elektryczny https://abcprezentacji.pl/Ekrany-projekcyjne-k9/ .


W metodach porównań rynkowych źródłem informacji użytych do analogii jest Giełda Papierów Wartościowych. Każda firma notowana na giełdzie ma podane między innymi następujące wskaźniki ustalone przez rynek: P/E stosunek ceny akcji do zysku, P/BV - stosunek ceny do wartości księgowej, P/S - stosunek ceny do sprzedaży firmy. Powszechność jego użycia wynika głównie z prostej i syntetycznej konstrukcji, jednoznacznie interpretowanej oraz rozumianej. Uważa się również, iż jest odzwierciedleniem opinii inwestorów rynku kapitałowego o fundamentalnych wynikach finansowych osiąganych przez poszczególne spółki i ich determinantach. Można zatem podać kilka powodów powszechnego wykorzystania mnożnika P/E w procesie wyceny wartości spółki. Po pierwsze, mnożnik ten informuje o tym, ile inwestorzy są skłonni płacić za nabycie prawa do bieżącej wartości zysków netto osiąganych przez przedsiębiorstwo. Po drugie, obliczenie tego miernika na podstawie danych finansowych jest względnie proste dla wielu podmiotów gospodarczych, a jego wielkości są powszechnie dostępne dla każdej spółki notowanej na giełdzie w aspekcie ekranu elektrycznego. Inwestorzy na rynku kapitałowym i analitycy finansowi poza rynkowymi mnożnikami zysków często zwracają uwagę w procesie wyceny na kształtowanie się dla danej spółki mnożnika cenowego jej wartości księgowej (P/BV). Akcje spółek sprzedawane poniżej wartości księgowej kapitału własnego są traktowane jako niedowartościowane, a te sprzedawane po cenie znacznie wyższej od wartości księgowej uważane są za przewartościowane, jeżeli chodzi o ekran elektryczny. Wyodrębnia się kilka powodów, dla których inwestorzy wykorzystują mnożnik rynkowy P/BV w procesie wyceny wartości kapitałów własnych spółki oraz w ocenie podjętych przez siebie inwestycji kapitałowych: wartość księgowa nie zmienia się tak często jak rynkowa wartość spółki oraz pozwala przez ich wzajemne porównanie ocenić możliwości oraz kierunki zmian cen tynkowych akcji. Ponadto inwestorzy mogą dość łatwo porównywać księgową wartość aktywów z wartością dochodową spółki, obliczoną modelem zdyskontowanych przepływów pieniężnych lub mnożnikiem zysków; mnożnik P/BV ułatwia porównywanie inwestycji w akcje spółek z różnych krajów, gdzie występują także różnice w systemach rachunkowo-księgowych oraz mnożnik P/BV może być swobodnie wykorzystany przy szacowaniu wartości przedsiębiorstw niedochodowych, ponoszących straty ze swojej działalności gospodarczej na rynku, kiedy zastosowanie mnożnika cenowo-dochodowego nie miałaby większego sensu.


Oczywiście wskazuje się także na kilka ograniczeń w zastosowaniu mnożnika P/BV w wycenie wartości przedsiębiorstw: wartość księgowa, podobnie zresztą jak zyski, może być zniekształcona przez przyjęte standardy rachunkowe; wartość księgowa i związany z nią mnożnik rynkowy są mało przydatne w szacowaniu wartości firm świadczących usługi niematerialne, działających w sektorach opartych na wiedzy, i małych przedsiębiorstw oraz w skrajnych przypadkach, np. przedsiębiorstw ponoszących przez wiele lat straty netto, wartość księgowa kapitału własnego może być ujemna, co uniemożliwia ich wycenę mnożnikiem P/BV, na bieżącą wielkość mnożnika P/BV może mieć wpływ zasób intelektualnych aktywów niemierzalnych, jakimi dysponuje dane przedsiębiorstwo decydujące się na ekran elektryczny.


Wybrany do wyceny mnożnik rynkowy nie powinien dotyczyć jednego okresu działania wycenianej spółki lub porównywalnych firm, bowiem w krótkim okresie każda wielkość ekonomiczna cechuje się zaburzeniami wartości, wynikającymi chociażby 

z takich zdarzeń jak wprowadzenie nowego produktu na rynek, znaczne inwestycje, przejęcia, zmiany makroekonomiczne, jednoroczne straty, będące przykładowo skutkiem stworzenia szeregu rezerw itp. W takiej sytuacji zmienność wartości mnożnika można ograniczyć lub zupełnie wyeliminować przez odpowiednią korektę danych finansowych. Najprościej zamiast bieżącej wartości mnożnika wykorzystać wartość arytmetyczną obliczoną na podstawie fundamentalnych (danych finansowych z ostatnich). Podobnie należy postąpić z wybraną kategorią ekonomiczną z wycenianej firmy, której wartość będzie się potem mnożyć przez wybrany wskaźnik rynkowy.


Opcje to instrumenty finansowe, których wartość zależy od wartości instrumentu podstawowego. Instrumentem podstawowym mogą być akcje, waluty jak również stopy czy indeksy. Model opcyjny można wykorzystać w procesie wyceny przedsiębiorstwa ponieważ firma jest zespołem aktywów, które mogą być potraktowane jako opcja ich nabycia przez inwestora, jako opcja rozszerzenia działalności, a potem jako opcja rezygnacji z prowadzenia biznesu. Tego typu opcje, związane z aktywami o charakterze niefinansowym, nazywane są opcjami realnymi lub rzeczywistymi. Ustalenie ich wartości odbywa się najczęściej następującymi sposobami:  modelem wyceny Blacka-Scholesa oraz modelem dwumianowym. Otrzymana wartość opcji realnej zwiększa następnie bieżącą wartość przedsiębiorstwa określoną podejściem dochodowym do wyceny opartym na modelu zdyskontowanych wolnych przepływów pieniężnych lub zdyskontowanych zysków ekonomicznych. Opcje realne pozwalają ocenić efekt rozbieżności między zarządzaniem finansowym a strategicznym, opartym na sugerowaniu elastyczności funkcjonowania biznesu i wprowadzania rozwiązań alternatywnych, które są nazywane korzyściami lub wartościami strategicznymi. Najczęściej nie można ich wyrazić w formie dostatecznie precyzyjnej prognozy wyników ekonomicznych, gdyż mają charakter warunkowy, uzależniony od nie dających się przewidzieć okoliczności. Tego typu korzyści czy też wartości strategiczne nazywane są właśnie opcjami realnymi (rzeczywistymi), bowiem cechują się takimi samymi charakterystykami jak opcje finansowe, jeżeli chodzi o ekran elektryczny. Przykładowo, jeśli nakłady na badania i rozwój pozwolą na opracowanie atrakcyjnego produktu rynkowego, to wówczas firma zajmie się jego produkcją i sprzedażą, jeśli nie, produkcja nie zostanie uruchomiona, a nakłady na stworzenie wyrobu zostaną potraktowane jako koszty zapadłe. Kryje się tu więc taka sama filozofia jak w wypadku opcji finansowej kupna, wystawionej na akcje spółki lub inne aktywa finansowe. Jeśli cena aktywów wzrośnie powyżej ceny wykonania opcji, to opłaca się ją zrealizować, jest ona w cenie (in-the-money). Jeśli tynkowa wartość aktywów nie przekroczy tego poziomu, opcja wygaśnie bez wykonania, nie będzie w cenie (out-of-the money). Korzyści z posiadanych opcji realnych nie podlegają racjonalnemu prognozowaniu, bowiem: cechują się elastycznością, co oznacza, iż w wypadku potwierdzenia się korzystnego scenariusza, przedsiębiorstwo podejmie określone działania i zacznie osiągać dodatkowe dochody, lecz w sytuacji, gdy potwierdzi się scenariusz niekorzystny, dochody nie będą generowane; nie dają się z góry przewidzieć, cechują się wysoką niepewnością; decyzje dotyczące wykorzystania posiadanych opcji zostaną podjęte dopiero w nieznanej przyszłości, jeżeli chodzi o ekran elektryczny. Proces wyceny opcji realnych składa się z następujących kroków: określenie specyficznej formy posiadanej przez przedsiębiorstw« opcji rzeczywistej; określenie rodzaju analizowanej opcji w kontekście ich klasyfikacji standardowej; dokonanie wyboru odpowiedniego modelu wyceny opcji; określenie cech analizowanej opcji z punktu widzenia wymaganych danych wejściowych wybranego modelu wyceny oraz dokonanie właściwej wyceny przy zastosowaniu wybranego modelu. Idea zastosowania teorii wyceny opcji do oszacowania wartości spółki polega na przyjęciu wartości spółki jako opcji kupna jej aktywów po cenie realizacji równej wartości zadłużenia. W konsekwencji wartość całego przedsiębiorstwa wraz z opcją realną może zostać zapisana jako: wartość przedsiębiorstwa = wyceniona wartość przedsiębiorstwa metodę konwencjonalną + wartości posiadanych opcji realnych wycenionych modelem Blacka-Scholesa (lub alternatywnym). Często podkreślany jest fakt, iż przydatność podejścia opcyjnego do wyceny odgrywa ważną rolę w procesie bezpośredniego poznawania wartości kapitału własnego przedsiębiorstw o zróżnicowanej perspektywie ich przyszłego funkcjonowania, takich jak np. spółki działające w sektorach nowych technologii i dysponujące patentami oraz know-how, przedsiębiorstwa z kłopotami finansowymi (zagrożone bankructwem), podmioty realizujące lub podlegające transakcjom fuzji i przejęć oraz podmioty działające w sektorze wydobywczym lub inaczej eksploatacji złóż naturalnych. Wśród wad metody można wskazać: europejski charakter opcji (wycena obowiązująca tylko w dniu wykonania opcji); nieuwzględnianie zmiennej w czasie wartości zadłużenia spółki; ograniczenie do spółek, których akcje są notowane na giełdzie oraz oparcie na bieżącej sytuacji spółki i brak odniesień do przyszłych jej perspektyw.


Kolejnym modelem opcyjnym jest model dwumianowy. Jest on bardziej uniwersalny i w związku z tym może mieć szersze korzystanie w wycenie opcji realnych niż model Blacka-Scholesa. Model dwumianowy może być wykorzystany do określania wartości nie tylko europejskich, ale również amerykańskich opcji kupna lub sprzedaży, dających i nie dających bieżących płatności. Model dwumianowy wyceny opcji opiera się na prostym założeniu, że aktywa mogą w kolejnych przyszłych okresach przyjmować nieograniczoną liczbę wartości większych lub mniejszych w stosunku do okresów wcześniejszych nakierowanych na ekran elektryczny. Wyliczanie wartości przedsiębiorstw modelem dwumianowym jest komplementarne względem metod konwencjonalnych oraz sprawdza się przede wszystkim w wypadku spółek nowych technologii, opierających swoją działalność na wiedzy, wdrażających innowacyjne produkty, dysponujących rzadkim potencjałem różnego rodzaju zasobów, oraz tych podmiotów, które są zagrożone bankructwem. Metoda opcji realnych w niektórych przypadkach przeważa nad metodami dochodowymi lub skutecznie je uzupełnia, głownie z uwagi na trzy cechy: elastyczności, czyli możliwości oceny opóźnienia, rezygnacji, rozszerzenia wybranej działalności; zależności, gdy przyszłe projekty, strategie i działania zależą od powodzenia dzisiejszych przedsięwzięć oraz zmienności, kiedy przedsięwzięcia i działania o większym ryzyku mają wyższą wartość w wycenie metodą opcji realnych. Podsumowując należy zaznaczyć iż w praktyce rzadko występuje jedna opcja realna, co oznacza, że działalność przedsiębiorstw cechuje się pakietem wielu powiązanych ze sobą opcji. Sprawia to, że ich identyfikacja, analiza i w konsekwencji wycena mogą być bardzo trudne. Poza występowaniem podanych, specyficznych form opcji realnych, wyróżnia się także ich typy standardowe, takie jak opcje kupna lub sprzedaży, opcje amerykańskie, możliwe do wykonania w dowolnym terminie w okresie do ich wygaśnięcia, oraz opcje europejskie, które nie mogą być wykonane przed datą ich wygaśnięcia, jeżeli chodzi o ekran elektryczny. Zatem wycena wartości opcji realnych wymaga na wstępie ich dobrego scharakteryzowania, w wyniku czego byłoby możliwe określenie ich rodzaju specyficznego oraz standardowego.

@ Copyright 2018